Theater geeft extra dimensie aan tonpraoten

<p>"Tonpraoten in 't Tejaoter" beleefde zaterdag 17 april haar tweede editie. "Wegens succes geprolongeerd" vermeldde de organisatie. En dat is ook de reden dat er in 2005 een derde keer een aantal top-tonpraoters zal worden opgetrommeld voor een optreden tussen de roodfluwelen gordijnen van theater de Leest in Waalwijk.</p><p>Want ook zaterdag gaf dit theater weer net dat beetje extra aan de optredens van de artiesten in de ton. Presentator René van Boxtel, gaf het decor vooraf nog een feestelijk tintje door het ophangen van slingers en balonnen. Het huiskamer decor sloot goed aan bij de sfeer in dit intieme theater met zo'n 450 plaatsen. De tonpraoters voelden zich er in ieder geval thuis.</p><p>Stuk voor stuk brachten zij hun buut op een hoog niveau. Te beginnen met de Sauwelèr van 't Boerenverdriet, Toon Brekelmans, die met zijn buut "Mooiste baby van Brabant"  het passende startschot gaf voor een avond vol humor. Maikel van den Berg sloot hier goed op aan in zijn creatie van Driekske, waarin hij het absurde verhaal van zijn rij-examen uitgebreid en lekker droog uit de doeken doet. Als hij na een ingreep van zijn 'destructeur' deze de auto uitzet 'omdat ie dat express deed' rijdt hij zelf foutloos terug naar het examengebouw. En toch was hij gezakt.</p><p>Henk van Korven trad als laatste op voor de pauze als Hassan Wehetienouwiran. Hij speelde leuk met de verwarring voor buitenlanders met het Brabantse dialect. Hij had toch echt geleerd om te zeggen: "Het leven van een Brabander gaat niet over rozen", in plaats van het door de plaatselijke bevolking gebezigde "Tis wè"!</p><p></p><p>Ton van Iersel en Rien Bekkers waren vorig jaar ook al van de partij. Beiden kunnen bogen op een enorme ervaring en dat was goed te zien. Ogenschijnlijk zonder moeite wisten zij het publiek aan één stuk door te boeien. Van Iersel had daarbij als extraatje dat hij op de hoogte is van de plaatselijke politiek en dat het daarin de laatste tijd bepaald niet rustig is. De namen van wethouders en lokale beroemdheden waren zodoende al voldoende voor een lach, maar ze pasten bovendien uitstekend in het verhaal. Zijn verlengde buut wist daardoor van het begin te eind te boeien. </p><p>Toen hij gevraagd werd voor Sinterklaas te spelen bij de intocht had hij zijn pak zo bijelkaar. Van zijn baas kon ie 'de zak krijgen' en van zijn schoonmoeder 'de klere'. Twee afgetreden wethouders wilden wel voor Piet spelen, omdat van Iersel hen beloofde dat ze 'elkaar zwart mochten maken'.<img src="http://www.keiebijters.nl/images/2de%20klets%202004/IMG_4839.JPG" width="60" align="right" hight="60" /></p><p>Als Brillenmaker heeft Rien Bekkers natuurlijk ook te maken met klachten. Maar een klant die terugkomt omdat ie ondanks zijn bril niet ver kan zien, wordt er door de brillenman even fijntjes op gewezen dat ie wel de zon kan zien en dat die toch zo'n 65 miljoen kilometer ver weg staat. De opticiën wenst overigens al zijn klanten 'veel sterkte toe'.</p><p>Als laatste werd het publiek getracteerd op een 'come-back'. Thoe Weijters heeft dit jaar na 22 jaar afscheid genomen van het Kaatsheuvelse publiek, maar zag een optreden in het theater als een ultieme bekroning op zijn carrière. Het werd een waardig afscheid. In zijn twaalf ambachten en dertien ongelukken zaten namelijk voldoende absurde situaties waar Weijters zeer smakelijk over vertelde. </p><p>Ongetwijfeld is het publiek dat zaterdagavond aanwezig was (afgezien wellicht van een aantal wethouders ...) volgend jaar weer van de partij tijdens de derde versie van dit unieke evenement. Volgens de tonpraoters was het een geweldig publiek, volgens het publiek waren het fantastische tonpraoters.</p>