Sterke finalisten dingen naar de Zilveren Narrekap 2014
Het belooft een prachtige en spannende Grand Finale du Keieklets te gaan worden dit jaar.
Verspreid over drie voorrondes, hebben twaalf kletsers de afgelopen weken wederom hun uiterste best gedaan het publiek en de jury hun beste kunnen te laten zien en hiermee een plaats in de Grand Finale van komende zaterdag te bemachtigen.
Stuk voor stuk kletsers van formaat, maar uiteindelijk kan er maar een de Zilveren Narrenkap mee naar huis gaan nemen.
<b>Veel variatie</b>
Bij de derde kletsavond was het Hans Keeris als wielrenner “Wiel de Waal” , die het spits afbeet door als eerste kletser in de ton te klimmen. Hij wist zich gesteund door een grote groep supporters. Al voordat Hans op het podium beklom, mocht hij een warm onthaal van de zaal ontvangen. Dit gaf hem vleugels en in een onvervalst Vlaams dialect schoot hij de ene na de andere grap of woordspeling de zaal in. Natuurlijk is de wielersport met al haar wel en wee een ideaal platform voor een klets, maar ook tegelijk een valkuil om te vervallen in reeds bekende grappen. Niets van dit alles bij Hans Keeris. Van de eerste tot de laatste minuut was het van hoog niveau en stond het bol van orginaliteit. Toch kon hij het niet nalaten om ‘de Hollanders’ op hun zuinigheid te wijzen: “Ik heb voor het woord trakteren nog geen goed hollands woord kunnen vinden!” Of Hans zich in de finale gesteund weet door zijn supporters is nog de vraag, omdat alle kaarten binnen het uur uitverkocht waren.
De laatste in de ton was Dirk Kouwenberg, die werkelijk prachtig verkleed als Roodkapje, geblinddoekt het podium op begeleid werd. Hij had van zijn vriendenclub, vandaag op zijn vrijgezellendag, als laatste opdracht gekregen om het sprookje van Roodkapje te vertellen, maar wist tot de blinddoek afging niet dat hij in de ton bij de Keiebijters zou staan. Voordat hij uiteindelijk het sprookje vertelde, had hij de zaal al plaat met het vertellen hoe de rest van zijn dag verlopen was. Hij, John de Wolf, gaat volgende week trouwen en was daarom door zijn vrienden op zijn werk ontvoerd en moest tien opdrachten uitvoeren. Een opdracht was volgens hem onuitvoerbaar: “zoek tien Hellemonders met een baan”. De dag had zich grotendeels afgespeeld in Antwerpen en natuurliijk in de rosse buurt. Zoals een bezoek aan Casa Glamidia: “Alle mannen die daar binnen zijn geweest zweren er bij!”
De zaal beloonde zijn optreden luidkeels met “wat een spreker is die man”.
Al vaker in de ton bij de Keiebijters gestaan, en ook zeker serieuze kandidaten voor het bereiken van een finaleplaats, zijn Rob Scheepers uit Helmond en Maarheezenaar Erik Mulder. Rob speelde een thuiswedstrijd in zijn rol als “De EHBO-er”. In het verleden gecoacht door coryfee Frans Brugmans, moest Rob het dit keer zelf gaan doen. Zeker niet onverdienstelijk en de techniek en opzet duidelijk nog herkenbaar van de oude meester. Zoals gewoonlijk komt zijn vrouw Patrice ook dit keer in het verhaal voor. Zij wilde ook bij de EHBO, omdat ze alles wil wat Rob wil en vanwege de mond op mond beademing. Volgens Rob is Patrice zo lelijk dat zelfs de verzekering haar niet wil dekken en heeft haar overbuurman bij hen ingebroken om de overgordijnen dicht te kunnen doen. Samen met zijn vrouw naar Nijmeegse 4-daagse geweest om daar als EHBO-ers te helpen. Op de tweede dag stelt Rob voor om mee te lopen met het Rode Kruis. Patrice: “Daar loop ik al twee daag mee”.
Erik Mulder hanteerde ook dit weer zijn bekende “rauwe humor” zoals Grootvorst Rob het noemde. Erik in zijn rol als Michiel de Ruiter, had bij Anky van Grunsven een paard gekocht en kreeg daarbij Gonnie, de zus van Anky, cadeau. Volgens Erik wilde Anky vroeger bij hockey, maar dat ging niet omdat ze geen passend bitje voor haar hebben. Hij was er verder trots op de saté van paardenvlees uitgevonden te hebben, oftewel stokpaardje.
Dat het leven van een ruiter niet over rozen gaat maakte hij regelmatig tussendoor duidelijk door te briesen en hinniken als een paard.
Sterk was zijn begin door de start van de klets van Rob Scheepers terug te halen, over een botsing tussen hen beiden juist voor men zaal Traverse binnenging en Rob zeven meter door de lucht vloog. Volgens Erik staat EHBO dan ook voor: “Eerste Helmondse Bumper Ontmoeting”.
<b>Amusement met een toetje</b>
Zoals ook bij de eerste twee avonden was ook nu weer het amusement van hoogstaande kwaliteit. Hiervoor tekenden dit keer “Onze Jongens” uit Vlierden, ZEMAC Helmond en de eveneens Helmondse groep Pepurklip.
Dit jaar staan “Onze Jongens” voor de eerste keer bij de Keiebijters op het programma.
De vijfmans formatie is natuurlijk te groot voor een optreden in de ton, maar hun act had deels meer weg van een klets dan van liedjes die aan elkaar gepraat worden. Cabaret waarbij de rode draad door het verhaal de lokale fanfare is, waar deze heren deel van uit maken.
De fanfare die al het wel en wee van het dorp kent en meemaakt, van het binnenhalen van Sinterklaas, tot het ophalen van oud papier om de klubkas te spekken. Dat laatste is blijkbaar ook een interessante bron voor informatie, als je door het ingezamelde papier snuffelt, dan kun je soms veel over het dorp aan de weet komen. Veel hilariteit bij het publiek, vooral bij het relaas rond de begrafenis van de vrouw van de dirigent en hoe een dronken Sint bij de intocht, door de eveneens dronken fanfare ondersteund moest worden.
ZEMAC, al jaren te zien op het Keiebijters podium, kwam met een uniek experiment op de proppen. Iedereen werkt gevraagd om zijn mobiel voor de dag te halen en dan op hetzelfde moment gezamenlijk een selfie te maken. Een maatschappleijk probleem werd door de heren belicht met een blues song over obesitas, de Obese-blouse. Dit met schermgrote afbeeldingen om het probleem duidelijk zichtbaar te maken. Duidelijk herkenbaar was de invloed van Striepke Veur, jarenlang act de presence gegeven bij de Keiebijters, in de sketches tussen de liedjes.
Ook voor de eerste keer op het Keiebijters kletstoernooi was het optreden van Pepurklip.
Hun opkomst in korte broek met sandalen werd direct opgevolgd door een lied met de titel “sokken in sandalen” op de bekende melodie van Gigi Lamaroso van Dalida. Een heel leuke meezinger.
Dit werd gevolgd door een nostaligische terugblik naar de Zundapp periode en de schoolfeesten waar de jongens en meisjes nog in rijen tegenover elkaar stonden en een lied op muziek van YMCA.
Ook werd het gebruik phones en tablets in gezelschap aan de kaak gesteld en het samen doen weer als het ideaal voor mensen gepromoot.
<b>Veel belovende Grand Finale du Keieklets</b>
Zaterdagavond zullen de vier finalisten zich met elkaar gaan meten in een uitverkochte zaal Traverse in Helmond. Natuurlijk weer afgewisseld met amusement van hoog lokaal en regionaal niveau.
Wederom is het Kitty Goverde uit Uden gelukt om dit keer als Prutske, en enige vrouwelijke deelneemster, de finale te bereiken. Wellicht kan ze voor de tweede keer in haar carriere de titel van opperkletsmajoor behalen zoals ze in 2012 al haar collega’s voorbleef.
Het zal niet eenvoudig zijn om de routinier Rob Scheepers uit Sterksel, dit keer in de rol van Frits Sprits als de ambachtelijke bakker, te gaan verslaan. Rob dankt zijn plaatsing in de finale aan zijn sterke optreden in de tweede voorronde.
De andere twee finalsten komen uit de derde voorronde. Hans Keeris uit Knegsel en Dirk Kouwenberg uit Rosmalen. Beiden schitterden zaterdagavond en zullen warempel geduchte concurrenten zijn voor Kitty en Rob.
De amusementsgroepen die de eer hebben om zaterdag 15 februari weer op te mogen treden tijdens de Grand Finale zijn: Onze Jongens, Kuub, Tadaa en Timper. Er bestaat geen twijfel over, dat ook hier wederom een kwalitatief hoogstaaande avond gegarandeerd is.
(Bron: Mierlose Krant)
Verspreid over drie voorrondes, hebben twaalf kletsers de afgelopen weken wederom hun uiterste best gedaan het publiek en de jury hun beste kunnen te laten zien en hiermee een plaats in de Grand Finale van komende zaterdag te bemachtigen.
Stuk voor stuk kletsers van formaat, maar uiteindelijk kan er maar een de Zilveren Narrenkap mee naar huis gaan nemen.
<b>Veel variatie</b>
Bij de derde kletsavond was het Hans Keeris als wielrenner “Wiel de Waal” , die het spits afbeet door als eerste kletser in de ton te klimmen. Hij wist zich gesteund door een grote groep supporters. Al voordat Hans op het podium beklom, mocht hij een warm onthaal van de zaal ontvangen. Dit gaf hem vleugels en in een onvervalst Vlaams dialect schoot hij de ene na de andere grap of woordspeling de zaal in. Natuurlijk is de wielersport met al haar wel en wee een ideaal platform voor een klets, maar ook tegelijk een valkuil om te vervallen in reeds bekende grappen. Niets van dit alles bij Hans Keeris. Van de eerste tot de laatste minuut was het van hoog niveau en stond het bol van orginaliteit. Toch kon hij het niet nalaten om ‘de Hollanders’ op hun zuinigheid te wijzen: “Ik heb voor het woord trakteren nog geen goed hollands woord kunnen vinden!” Of Hans zich in de finale gesteund weet door zijn supporters is nog de vraag, omdat alle kaarten binnen het uur uitverkocht waren.
De laatste in de ton was Dirk Kouwenberg, die werkelijk prachtig verkleed als Roodkapje, geblinddoekt het podium op begeleid werd. Hij had van zijn vriendenclub, vandaag op zijn vrijgezellendag, als laatste opdracht gekregen om het sprookje van Roodkapje te vertellen, maar wist tot de blinddoek afging niet dat hij in de ton bij de Keiebijters zou staan. Voordat hij uiteindelijk het sprookje vertelde, had hij de zaal al plaat met het vertellen hoe de rest van zijn dag verlopen was. Hij, John de Wolf, gaat volgende week trouwen en was daarom door zijn vrienden op zijn werk ontvoerd en moest tien opdrachten uitvoeren. Een opdracht was volgens hem onuitvoerbaar: “zoek tien Hellemonders met een baan”. De dag had zich grotendeels afgespeeld in Antwerpen en natuurliijk in de rosse buurt. Zoals een bezoek aan Casa Glamidia: “Alle mannen die daar binnen zijn geweest zweren er bij!”
De zaal beloonde zijn optreden luidkeels met “wat een spreker is die man”.
Al vaker in de ton bij de Keiebijters gestaan, en ook zeker serieuze kandidaten voor het bereiken van een finaleplaats, zijn Rob Scheepers uit Helmond en Maarheezenaar Erik Mulder. Rob speelde een thuiswedstrijd in zijn rol als “De EHBO-er”. In het verleden gecoacht door coryfee Frans Brugmans, moest Rob het dit keer zelf gaan doen. Zeker niet onverdienstelijk en de techniek en opzet duidelijk nog herkenbaar van de oude meester. Zoals gewoonlijk komt zijn vrouw Patrice ook dit keer in het verhaal voor. Zij wilde ook bij de EHBO, omdat ze alles wil wat Rob wil en vanwege de mond op mond beademing. Volgens Rob is Patrice zo lelijk dat zelfs de verzekering haar niet wil dekken en heeft haar overbuurman bij hen ingebroken om de overgordijnen dicht te kunnen doen. Samen met zijn vrouw naar Nijmeegse 4-daagse geweest om daar als EHBO-ers te helpen. Op de tweede dag stelt Rob voor om mee te lopen met het Rode Kruis. Patrice: “Daar loop ik al twee daag mee”.
Erik Mulder hanteerde ook dit weer zijn bekende “rauwe humor” zoals Grootvorst Rob het noemde. Erik in zijn rol als Michiel de Ruiter, had bij Anky van Grunsven een paard gekocht en kreeg daarbij Gonnie, de zus van Anky, cadeau. Volgens Erik wilde Anky vroeger bij hockey, maar dat ging niet omdat ze geen passend bitje voor haar hebben. Hij was er verder trots op de saté van paardenvlees uitgevonden te hebben, oftewel stokpaardje.
Dat het leven van een ruiter niet over rozen gaat maakte hij regelmatig tussendoor duidelijk door te briesen en hinniken als een paard.
Sterk was zijn begin door de start van de klets van Rob Scheepers terug te halen, over een botsing tussen hen beiden juist voor men zaal Traverse binnenging en Rob zeven meter door de lucht vloog. Volgens Erik staat EHBO dan ook voor: “Eerste Helmondse Bumper Ontmoeting”.
<b>Amusement met een toetje</b>
Zoals ook bij de eerste twee avonden was ook nu weer het amusement van hoogstaande kwaliteit. Hiervoor tekenden dit keer “Onze Jongens” uit Vlierden, ZEMAC Helmond en de eveneens Helmondse groep Pepurklip.
Dit jaar staan “Onze Jongens” voor de eerste keer bij de Keiebijters op het programma.
De vijfmans formatie is natuurlijk te groot voor een optreden in de ton, maar hun act had deels meer weg van een klets dan van liedjes die aan elkaar gepraat worden. Cabaret waarbij de rode draad door het verhaal de lokale fanfare is, waar deze heren deel van uit maken.
De fanfare die al het wel en wee van het dorp kent en meemaakt, van het binnenhalen van Sinterklaas, tot het ophalen van oud papier om de klubkas te spekken. Dat laatste is blijkbaar ook een interessante bron voor informatie, als je door het ingezamelde papier snuffelt, dan kun je soms veel over het dorp aan de weet komen. Veel hilariteit bij het publiek, vooral bij het relaas rond de begrafenis van de vrouw van de dirigent en hoe een dronken Sint bij de intocht, door de eveneens dronken fanfare ondersteund moest worden.
ZEMAC, al jaren te zien op het Keiebijters podium, kwam met een uniek experiment op de proppen. Iedereen werkt gevraagd om zijn mobiel voor de dag te halen en dan op hetzelfde moment gezamenlijk een selfie te maken. Een maatschappleijk probleem werd door de heren belicht met een blues song over obesitas, de Obese-blouse. Dit met schermgrote afbeeldingen om het probleem duidelijk zichtbaar te maken. Duidelijk herkenbaar was de invloed van Striepke Veur, jarenlang act de presence gegeven bij de Keiebijters, in de sketches tussen de liedjes.
Ook voor de eerste keer op het Keiebijters kletstoernooi was het optreden van Pepurklip.
Hun opkomst in korte broek met sandalen werd direct opgevolgd door een lied met de titel “sokken in sandalen” op de bekende melodie van Gigi Lamaroso van Dalida. Een heel leuke meezinger.
Dit werd gevolgd door een nostaligische terugblik naar de Zundapp periode en de schoolfeesten waar de jongens en meisjes nog in rijen tegenover elkaar stonden en een lied op muziek van YMCA.
Ook werd het gebruik phones en tablets in gezelschap aan de kaak gesteld en het samen doen weer als het ideaal voor mensen gepromoot.
<b>Veel belovende Grand Finale du Keieklets</b>
Zaterdagavond zullen de vier finalisten zich met elkaar gaan meten in een uitverkochte zaal Traverse in Helmond. Natuurlijk weer afgewisseld met amusement van hoog lokaal en regionaal niveau.
Wederom is het Kitty Goverde uit Uden gelukt om dit keer als Prutske, en enige vrouwelijke deelneemster, de finale te bereiken. Wellicht kan ze voor de tweede keer in haar carriere de titel van opperkletsmajoor behalen zoals ze in 2012 al haar collega’s voorbleef.
Het zal niet eenvoudig zijn om de routinier Rob Scheepers uit Sterksel, dit keer in de rol van Frits Sprits als de ambachtelijke bakker, te gaan verslaan. Rob dankt zijn plaatsing in de finale aan zijn sterke optreden in de tweede voorronde.
De andere twee finalsten komen uit de derde voorronde. Hans Keeris uit Knegsel en Dirk Kouwenberg uit Rosmalen. Beiden schitterden zaterdagavond en zullen warempel geduchte concurrenten zijn voor Kitty en Rob.
De amusementsgroepen die de eer hebben om zaterdag 15 februari weer op te mogen treden tijdens de Grand Finale zijn: Onze Jongens, Kuub, Tadaa en Timper. Er bestaat geen twijfel over, dat ook hier wederom een kwalitatief hoogstaaande avond gegarandeerd is.
(Bron: Mierlose Krant)