Historisch gebouw schrijft opnieuw geschiedenis

<p><b>LARIE-LAND &ndash; Het werd beschouwd als het toetje. Maar dan een toetje voorafgaand aan het hoofdgerecht. De Larie-avonden (30 juni en 1 juli) in het Henricusgebouw waren bedoeld om de reeds overtuigde liefhebbers enthousiast te houden. Maar ook om nieuwe fans warm te krijgen en om de laatste twijfelaars over de streep te trekken. In alle opzichten was het toetje geslaagd. Het dessert smaakte naar meer. En de aanwezigen, &lsquo;die erbai wulde horre&rsquo;, kunnen haast niet wachten tot de tweede zondag van september.</b><br />
Tonpraterij, amusement, corso, larie en po&euml;zie ontmoetten elkaar in het Henricusgebouw. En dat was precies wat de Dichter des Larielands Andy Marcelissen voor ogen had met deze avonden. Een humordessert met een Lariedressing. Dat was de boodschap die hij aan zijn volgers wilde overbrengen.<br />
Het Henricusgebouw werd voor het eerst sinds eind jaren &rsquo;50 van de vorige eeuw weer eens gebruikt als theater. Waar onze opa&rsquo;s en oma&rsquo;s ooit furore maakten op het podium of aandachtig toeschouwer waren in de zaal, daar werd het publiek van de nabije toekomst vermaakt. Uit de krakende, oude spelonken klonk de nostalgie. Het gerestaureerde Henricusgebouw werd gekieteld en leefde weer op. En de artiesten en de kijkers voelden een nieuw thuis. En daar werd meteen bij binnenkomst al voor gezorgd. Een bakje koffie of thee met een heuse Lariekoek.<br />
De Larie-avond had geen rode draad, maar het had een missie. Geen echte bedoeling, maar een doel. De artiesten kregen slechts &eacute;&eacute;n opdracht mee; om vanuit hun traditionele begaafdheden dichtkunst en corsogekte samen te laten smelten. De avond had ook Andy and friends genoemd kunnen worden, want de hoofdpersoon van de avond had zoveel mogelijk kameraden om zich heen verzameld, wiens gaven hij blindelings kent en die hij zorgeloos hun gang kan laten gaan. Toptonpraters Jan Strik uit Someren zorgde naast zijn buut van Vakantie-Jan voor luchtige rijmpjes. Rob Scheepers uit Sterksel vierde zijn verjaardag gewoon in Raamsdonksveer. &lsquo;Alles leuker dan een feestje in Sterksel&rsquo;, was zijn motief. Hij zorgde voor proza met diepgang, na zijn act als advocaat Dick. Duo KEPS, incidenteel nog opererend als trio, gingen voor meer geweld. Jan Marcelissen en Piet Zijlmans combineerden onzingedichten met pure kolder en muziek. Tussendoor kwam Andy zelf nog met een Larieconference en niet veel later legde hij de verschillen bloot tussen populaire wartaal van prominente dichters en de ongewaardeerde nonsens van lariepo&euml;ten.<br />
De winnares van de gedichtenwedstrijd was Savannah Gerretse. Zij opende de avond met haar gedicht &lsquo;Dichter Andy&rsquo;. Ook Sanne en Bart Marcelissen wilde niet achterblijven. En op de valreep schreef ook Luuk van Strien nog een rijmpje. Zelfs de kletspraat Bert van den Kieboom vormde niet de rode draad, hoewel hij de avonden subliem aan elkaar praatte. Toch is daarmee het rijtje nog niet compleet, want zonder de vrienden van Tjop Tjop, de werkgroep Corso, Hubert Boelaars, Ad van den Kieboom, Addy en Wim Zijlmans, Aswin Joore en P&egrave;try Gamers, die buiten het zicht van het podium een zeer belangrijke steen bijdroegen aan het succes, was het slechts een tien zonder griffel geweest.<br />
Het toetje zit er in. We laten het eerst maar eens even lekker zakken. En daarna op naar het hoofdgerecht op zondag 11 september.<br />
<br />