“Durf te geloven in je dromenâ€
<p>Leuke vent, die Bart Ketelaars. Rustige kerel ook. Niet echt het type tonprater. Toch gaat dan er aanstaande zaterdag van komen, want dan maakt Bart met z’n typetje Bartje van ’t Gilde zijn debuut als tonpraoter bij het Leuterconcours.</p>
<p>Hij heeft een paar jaar geleden de Tonpraotacademie gedaan en al wat ervaring opgedaan, maar er gaat voor hem niets boven de Tilburgse Schouwburg met “al dat sjieke volk op de eerste rij”. Hoe liggen zijn kansen? “Meedoen is belangrijker dan winnen. Ik vind het wel spannend om te kijken of ik flauw val van spanning,” zegt hij met een lachje. Er zit iets geheimzinnigs in die lach, iets onverwachts.</p>
<p>Voor Bart gaat een droom in vervulling met het meedoen aan het Leuterconcours. Het heeft er voor hem lange tijd allesbehalve rooskleurig uitgezien. Liefst kijkt de 40-jarige röntgenlaborant uit Udenhout niet te veel meer terug, want hij heeft zijn portie ellende wel gehad, maar voor de krant wil hij het verhaal van zijn ziekte nog wel één keer vertellen. En dan moet het uit zijn. “Toen ik 28 was, kreeg ik zaadbalkanker. Dat verwacht je niet. Het is mijn werk CT-scans te maken, dan lig je ineens zelf op de tafel. Als je dan zo’n scan van jezelf ziet, denk je: hee, die naam ken ik.</p>
<p>Verder is het gewoon heel moeilijk. Na het jaar kwam de ziekte terug. Ik ging naar de Daniël den Hoed Kliniek in Rotterdam, waar ik toen heel slecht heb gelegen, maar ik kwam er weer bovenop dankzij stamceltransplantatie.” Bart ging weer aan het werk, maar bleef onder controle. In 2004 kreeg hij een nierbloeding tijdens een onderzoek. “Mijn ouders zaten op de gang te wachten en ik kreeg het zo warm na dat onderzoek. Binnen in mij stond de kraan open, zeg maar.”</p>
<p>Hij overleefde, maar moest wel een half jaar dialyseren. Nu zijn de nierfuncties weer redelijk goed. In 2008 kwam er nog een herseninfarct bovenop: “Ik zag wazig, en dacht dat het aan mijn hooikoorts lag, maar het was een beroerte. Gelukkig is mijn gezichtsvermogen weer helemaal goed.”</p>
<p>Bart wil met zijn verhaal aangeven dat er altijd nieuwe mogelijkheden zijn. “Niet alleen als je jong bent, maar ook als je veertig bent. Ik heb nu meer energie dan ooit tevoren. Ik waardeer het leven veel meer, het klinkt wat flauw, maar het is wel zo.”</p>
<p>Het leven lacht Bart en zijn vrouw Esther, met wie hij in 2009 trouwde, weer toe. Dit jaar gaan ze weer op een verre reis, naar Tibet en China. “Ik ben dol op reizen. Door reizen heb ik geleerd om andere culturen en andere godsdiensten te waarderen. Toen ik in India was, en ik dat allemaal zag, dacht ik: wow, ziet de wereld er zó uit, dat hebben wij in Udenhout niet.”</p>
<p>(Bron: BrabantsDagblad)</p>
<p>Hij heeft een paar jaar geleden de Tonpraotacademie gedaan en al wat ervaring opgedaan, maar er gaat voor hem niets boven de Tilburgse Schouwburg met “al dat sjieke volk op de eerste rij”. Hoe liggen zijn kansen? “Meedoen is belangrijker dan winnen. Ik vind het wel spannend om te kijken of ik flauw val van spanning,” zegt hij met een lachje. Er zit iets geheimzinnigs in die lach, iets onverwachts.</p>
<p>Voor Bart gaat een droom in vervulling met het meedoen aan het Leuterconcours. Het heeft er voor hem lange tijd allesbehalve rooskleurig uitgezien. Liefst kijkt de 40-jarige röntgenlaborant uit Udenhout niet te veel meer terug, want hij heeft zijn portie ellende wel gehad, maar voor de krant wil hij het verhaal van zijn ziekte nog wel één keer vertellen. En dan moet het uit zijn. “Toen ik 28 was, kreeg ik zaadbalkanker. Dat verwacht je niet. Het is mijn werk CT-scans te maken, dan lig je ineens zelf op de tafel. Als je dan zo’n scan van jezelf ziet, denk je: hee, die naam ken ik.</p>
<p>Verder is het gewoon heel moeilijk. Na het jaar kwam de ziekte terug. Ik ging naar de Daniël den Hoed Kliniek in Rotterdam, waar ik toen heel slecht heb gelegen, maar ik kwam er weer bovenop dankzij stamceltransplantatie.” Bart ging weer aan het werk, maar bleef onder controle. In 2004 kreeg hij een nierbloeding tijdens een onderzoek. “Mijn ouders zaten op de gang te wachten en ik kreeg het zo warm na dat onderzoek. Binnen in mij stond de kraan open, zeg maar.”</p>
<p>Hij overleefde, maar moest wel een half jaar dialyseren. Nu zijn de nierfuncties weer redelijk goed. In 2008 kwam er nog een herseninfarct bovenop: “Ik zag wazig, en dacht dat het aan mijn hooikoorts lag, maar het was een beroerte. Gelukkig is mijn gezichtsvermogen weer helemaal goed.”</p>
<p>Bart wil met zijn verhaal aangeven dat er altijd nieuwe mogelijkheden zijn. “Niet alleen als je jong bent, maar ook als je veertig bent. Ik heb nu meer energie dan ooit tevoren. Ik waardeer het leven veel meer, het klinkt wat flauw, maar het is wel zo.”</p>
<p>Het leven lacht Bart en zijn vrouw Esther, met wie hij in 2009 trouwde, weer toe. Dit jaar gaan ze weer op een verre reis, naar Tibet en China. “Ik ben dol op reizen. Door reizen heb ik geleerd om andere culturen en andere godsdiensten te waarderen. Toen ik in India was, en ik dat allemaal zag, dacht ik: wow, ziet de wereld er zó uit, dat hebben wij in Udenhout niet.”</p>
<p>(Bron: BrabantsDagblad)</p>