Tonpraat Tips van Winning Words
<p>Er zijn weer een aantal nieuwe Tonpraat tips op de website toegevoegd. Het is een uitstekende aanvulling op de tips die er al op stonden. Bekijk hier de tips en verbeter je buut nog verder.</p>
<p>Ik heb als aanvulling op de uitstekende Tips voor Tonpraten dat men de buut "zo natuurlijk mogelijk moet vertellen", dwz. zoals men hem ook aan de keukentafel zou vertellen. Dus niet schreeuwen alsof men op een marktplein staat, wat sommigen doen. Als ze beginnen met "Hééé, Hellimond!" dan weet ik al genoeg...helaas.<br />
<br />
Verder is belangrijk dat men het publiek (of de eerste rijen van een verduisterde zaal) probeert "echt aan te kijken" [oogcontact]. De toehoorders voelen namelijk het verschil of je "in de lucht praat" c.q. "tégen ze praat" of "echt mèt ze praat" zoals thuis aan de keukentafel. <br />
En door de mensen aan te kijken krijg je automatisch veel meer en veel natuurlijker stem- en mimiek-variatie. <br />
<br />
Verder maken sommige tonpraters zich op als absurde en onnatuurlijke buikspreekpoppen, terwijl het publiek veel meer identificatie heeft met "natuurlijke gezichten" waarop de rouge alleen dient om het grootste wit van de spotlights te temperen.</p>
<p>Met dank aan: Ton Soons, Winning Words Communicatie</p>
<p>Ik heb als aanvulling op de uitstekende Tips voor Tonpraten dat men de buut "zo natuurlijk mogelijk moet vertellen", dwz. zoals men hem ook aan de keukentafel zou vertellen. Dus niet schreeuwen alsof men op een marktplein staat, wat sommigen doen. Als ze beginnen met "Hééé, Hellimond!" dan weet ik al genoeg...helaas.<br />
<br />
Verder is belangrijk dat men het publiek (of de eerste rijen van een verduisterde zaal) probeert "echt aan te kijken" [oogcontact]. De toehoorders voelen namelijk het verschil of je "in de lucht praat" c.q. "tégen ze praat" of "echt mèt ze praat" zoals thuis aan de keukentafel. <br />
En door de mensen aan te kijken krijg je automatisch veel meer en veel natuurlijker stem- en mimiek-variatie. <br />
<br />
Verder maken sommige tonpraters zich op als absurde en onnatuurlijke buikspreekpoppen, terwijl het publiek veel meer identificatie heeft met "natuurlijke gezichten" waarop de rouge alleen dient om het grootste wit van de spotlights te temperen.</p>
<p>Met dank aan: Ton Soons, Winning Words Communicatie</p>